حاجی زم زم

. . . . . . . . . . . . . . حاجی زم زم  !                        

اتوبوسی به رانندگی یک مراکشی سیه چرده ، سینه جاده سیاه بین مدینه

ومکه ، در شبی آرام می شکافت و پیش میرفت . گداعلی در صندلی لمیده

واز مغاک سینه خود ، احساسی ملموس ، در افکار آشفته اش پرواز می دهد

بیاد می آورد که با چه رنجی ، ثبت نام خانه خدا کرده و پس از ۱۵ سال که در

نوبت بوده ، با زبیده به عربستان رفتند ، در جده که از هواپیما پیاده شدند،

پس از ساعاتی به مدینه رسیدند و پس از جادادن وسائلش در هتلی که

رئیس کاروان برایشان رزرو کرده بود ، راهی آرامگاه پیامبر اعظم (ص) ، شد  و

برای زیارت پیامبر اسلام و امامانی که در قبرستان بقیع ، آرمیده بودند ، دلش

لک زده بود . اما بیش از هر چیز این فکر دست ازسرش بر نمی داشت و آن

اینکه در تمام سالهای گذشته آرزو داشت که خود را به مکه برساند و نامش

عوض شود واین کلمه " گدا " که از سالها قبل توسط مادرش ، سینه آویز

نامش شده بود بردارد و باو بگویند " حاج علی "  .  چقدر این آرزو برایش

دست نیافتنی بود ولی به تحققش نزدیک می شد .  او در برابر آرامگاه پیامبر

ایستاد و دست بر سینه گذاشت تا سلامی واحترامی . . . . .  که ناگهان

بامشت یکی از شرطی های خشن عربستان روبر شد . با جمعیت به 

قبرستان بقیع رفت ودلش شکست . چهار امام معصوم ، هر کدام با یک تکه

سنگ ناهموار ، مزارشان را مشخص می کرد . خم شد زمین را به بوسد

که لگد یک شرطی دیگر بدرقه راهش شد . او هر چند ساعت به قبرستان 

بقیع می آمد و بدنبال گمشده اش می گشت : فاطمه زهرا (ع) دختر پیامبر

ولی نشانی از او نیافت . ساعتها برابر آرامگاه ام البنین " مادر حضرت عباس

وسه فرزند دیگرش" می ایستاد واشک می ریخت . در مدینه اورا به کوه احدو

مزار حمزه (ع) عموی پیامبر و اماکن مذهبی دیگر بردند  .

                                                         

حال در صندلی اتوبوس لوکس آلمانی برانندگی یک مراکشی ، فرو رفته و در

این بیابان هراسناک ، جاده مثل ماری سپید وواهمه انگیز ، خفته و حریصانه

اتوبوس را می بلعد . تاکعبه راهی نمانده و او پس از رسیدن و انجام اعمال 

حج ، حاجی میشود ودیگر کسی اورا گداعلی ، صدا نمی زند و همه باو 

می گویند " حاج علی " شوق و شوری عجیب تمام رگ وپی اورا فرا گرفته بود

وغرق در آرزوهای نهفته خود بود که اتوبوس توقف کرد و صدای رئیس کاروان

دریک بلندگوی دستی چرتش را پاره کرد :  " پیاده شوید ! اینجا مسجد شجره

است وباید غسل کنید و احرام ببندید و محرم شوید تا به خانه خدا وارد

شویم  "

          لطفا" بقیه را روی ادامه مطلب کلیک فرمائید            

 

  زنگ تفریح . .  . . .  مصاحبه با نخبگان سیاه تاریخ !                                       

توجه : برای عبرت آیندگان ، بسراغ شش نفر از نخبگان معدوم سیاه تاریخ رفته ایم و در مصاحبه ای خودمانی ، تفکرات آنان را به چالش کشیده ایم . این مصاحبه به همه انسانهای تحت ستم تقدیم می داریم !

اول : چرچیل       

فرفروک : هلو وینستون عزیز !  حالت چطوره ؟    کیفوری ؟ 

چرچیل : نه جانم حالی ندارم ، از وختی دخانیات توی قبرها ممنوع کردند ، حالی برامون نمونده !               همه سیگار برگ هائی که با خودم از او دنیا آورده بودم فاسد شده  !                                                 

فرفروک : ( باخنده ) لئو نارد جان ! خودت وینستونی ! خودت خودتو بکش  !!!٬

 

چرچیل : ( با عصبانیت ) مسخره می کنی ؟ اگه بلند بشم  ، می تونم با همین لاشه گندیدم ، تنب بزرگ وکوچک که سهله ، بندر گمبرون و محمره ، ازتون بگیرم !!!! 

فرفروک : ( باترس ) معععذررت میخوام ! حالا بگو ببینم چگونه جایزه نوبل ادبیات رو بردی ؟

چرچیل : مادرم لیدی که اصلا" آمریکایی بود با روزولت روی هم ریختن و چه میدونم این جایزه بما رسید .

فرفروک : وینستون جان اگه حالا بودی با مخالفانت چه رفتاری میکردی ؟

چرچیل : ( بادی به غب غب میاندازد ) با مکر وحیله و نیرنگ ، سر همشون زیر آب میکردم  .

فرفروک : ( باترس ) آ فففففررررین . . .  سرت سلامت ! روحت شیپور و راهت کیفور باد  !

دوم : هیتلر                                                                                                                             فرفروک : های آدولف جان                                                                                                          هیتلر : های . . . . .                                                                                                                 فرفروک : از سر گذشت خودت و افکار و احساست برامون تعریف کن .

هیتلر  : هیچی ! ۱۲ سال صدر اعظم و پیشوای آلمان بودم . ایده ضد کمونیستی و یهودی ستیزی داشتم      یه روزی یه مسلمونی بنام محمد امین الحسینی ، مفتی اعظم بیت المقدس گولم زد وگفت : بجای اینکه   یهودیا برونی به فلسطین و هم جای ما کم می کنند وهم خرج شما زیاد میشه !  همونجا کلکشون بکن       وخودت راحت کن . منهم فریب این شیخ خوردم وهی کشتم و هی کشتم تا . . . . . . . . . . .

فرفروک : آدولف جان تعریف کن چگونه کشته شدی ؟

هیتلر : هیچی ! وختی دیدم هوا پسه ! یه مشت سیانور ریختم توی حلق خانمم اوا و بعد هم خودم           چون جون سگ داشتم چند گلوله توی مغزم خالی کردم ! بعد هم بسفارش قبلی من دکتر گوبلز ،              جسدم رو سوزوند وخاکسترش بهوا داد .

فرفروک : بگو ببینم آدولف جان ! اگر حالا بودی با مخالفینت   چگونه رفتار می کردی  ؟ ؟                        هیتلر : ( با نعرّه ) هیچی ! همشون میکردم داخل کوره آدم سوزی و یک جا میسوزوندم !  آخ یادش             بخیر . . .  کاش باز هم ما میومدیم تا نشون بدیم فاشیست یعنی چه ! ( باخنده ) شنیدم حالا                   دولت ها از رنگ سبز می ترسند ! واسه من فقط رنگ خون مهمه ! همه رنگها نابود می کردم . قرمزته !

فرفروک : ( باترس و دلهره ) مرررررررحبا ! سرت سلامت ، روحت سماق و راهت چماق باد ! 

                                     لطفا" بقیه در ادامه مطلب                                                                                 

غروب تلخ

     غروب تلخ

 

 

عالی ، دلی پر شور داشت ، یک نوع شوریدگی برای زنده ماندن و زندگی کردن  ،

یکباره از رباط ازدهام دوستان ، کناره گرفت و مثل کفتری زخم خورده ، برای

بالندگی و یافتن شغلی آبرومندانه ، خود را به هر در و دیوار میزد ! او هر چه

می دوید کمتر نتیجه می گرفت . در بندر محروم آنان که حالا پایتخت اقتصادی

جهان می نامندش ، هر روز می دید که گروه گروه در پتروشیمی ، شرکت گاز

ونیروگاهها و شهرکهای اقماری، از شهرهای دیگر استخدام می شوند ولی چون

او ریشه در مدیریت کلان بالادستی ندارد ، همیشه آهش خشک بود و سفره

پاره اش ، تهی ! بالاخره با تلاش فراوان ، دوره آرایشگری را طی کرد و با عشق

به زندگی ، مغازه ای در محله فقیر نشین بندر  اجاره کرد و مشغول دکوراسیون آن

شد . با اندوخته ای که از حاصل کار در روزهای سخت گرما بود ، مغازه را تزئین

نمود وخودش نیز در منزل خواهرش ساری ، اسکان یافت . هر روز با شوری

وصف ناشدنی از ادامه حیات و ازدواج و تشکیل خانواده حرف می زد . قبل از

اینکه می خواست آرایشگاه را افتتاح کند ، تمام امور مربوط به پرونده مثل ۶۰

قطعه عکس و کپی شناسنامه و کارت ملی و سوء سابقه انجام داده بود و حال

بایستی جهت انجام مراحل پایانی به شورای اصناف مراجعه و مجوز اصلی را

بگیرد . در یک صبح زود ، لباسی مرتب پوشید و عطری بخود مالید و راهی

ساختمان صنف مربوطه شد . ولی دم درب ،دربانی روستائی، از وی مجوز ورود

می خواست که عالی ، جریان را برایش توضیح داد .دربان هم ، آب پاکی روی

دستش ریخت : " تو مجردی ، زن نداری ، باید متاهل بشی تا مجوز بگیری  ،

خیلی خودت رو خسته نکن ! " و دل پر آشوب عالی را ، با خنده ای تلخ بدرقه کرد .

             لطفا" روی ادامه مطلب کلیک فرمائید :

پرواز بر بال آرزوها

                پرواز بر بال آرزوها  !

 

مقدمه : از بس با این کیبورد لامصب ، شبانه روز ور رفتم ، سپیده های صبح پشت کامپیوتر ، خوابم برد . خوابی عجیب دیدم ! بارها به تعبیر خواب ابن سیرین و همه کتب تعبیر مراجعه کردم ، تعبیر وتفسیری از آن ندیدم  . دوستان چنانچه در تعبیر خواب دستی دارند ، تقاضای کمک دارم و در صورتیکه نام بعضی از مدیران محترم وبلاک یا مقامات آمده ، قبلا" پوزش می طلبم ، چون عین خوابست و امانت را باید امین بود  ! و اما خواب  :        

بر بال ستبر یک پرنده غول آسا سوار بودم  و بر بال دیگرش مردی خندان نشسته و شیپوربزرگی در دستهایش بود و هرچند لحظه در شیپور می دمید  . آسمانها راطی می کردیم  تا رسیدیم به کره زمین . از دوستم پرسیدم : ما کجا هستیم و تو کی هستی ؟ دوستم جواب داد : من محمد هستم مدیر وبلاک شیپور مقیم آلمان بودم .                      فرفروک : حالا چکار می کنیم و کجا می رویم ؟                                                         شیپور : حالا سال ۱۸۸۸ شمسی است و پانصد سال از مرگ ما گذشته همه چیز عوض شده .  " بر بالای تهران ویران شده رسیدیم که تعداد کمی در آن جنب و جوش میخوردند " فرفروک : اینجا کجاست ؟ و اینها که می لولند کی ها هستند ؟                                  شیپور : اینجا تهرانه ! در زمان سلسله مشاعی دوم که پس از انقراض عصر . . .  نژاد روی کار آمد ، دانشمندان در حال آزمایش انرژی اتمی بودند که یکی از بمب ها ، ناگهان منفجر شد و تهران رفت روی هوا  !                                                                                   فرفروک : جل الخالق ! کسی هم باقی ماند ؟ پس اونای که پائین می لوند کی اند ؟       شیپور : اونای که توی انفرادی اوین بودند و اونای که توی کهریزک ، کز کرده بودند سالم ماندند ! و این ها که توی خرابه ها می لولند ، از نسل آنان ست !                                فرفروک : شیپور جان در شیپور خود بدم و بریم اروپا رو نظاره کنیم هوای تهران آلوده ست !محمد در حالیکه شیپور خود را بصدا در آورده بود به پرنده دستور حرکت داد . اول به آلمان  فرفروک : اینجا کجاست؟ واین بچه ها چرا همگی بدور یک تاکسی جمع شده اند  ؟       شیپور :اینجا ایستگاه تاکسی هانوفره ! یکی از شهر های آلمان واین بچه ها از نسل پنجم خاندان بینش ، همان شاعر تبعیدی و حماسه سرا ، شاعر کتابهای ماه شیفته و خنیاگران ، می باشند که او وصیت کرده نسل در نسل من شغل تاکسیرانی ام رو صیانت کنند ، واینها ندیده هاش هستند که همان تاکسی نیای خودرا تمیز می کنند ، وچون دیگه موتور نداره ! هر روز اونو هل میدهند و می برند بخانه و دوباره می آورند ایستگاه ! باین طریق اونا سعی می کنند وصیت نیای مرحوم خود را پاس بدارند  !                               فرفروک : جل الخالق ! چه صداقتی ؟ راستی بینش بالاخره به ایران برگشت ؟                

 

لطفا" روی ادامه مطلب کلیک فرمائید

 

اگه ماهی بودم

     اگه ماهی بودم !

اگه ماهی بودم ،حسرت آزادی نمی خوردم و تمام دریا و رودخانه مال خودم

بود وهمه جا شیرجه می زدم ، فریاد میزدم ، آواز میخوندم وبه ریش آدمهای

خفه و محدود می خندیدم !

اگه ماهی بودم ، نیاز به لباس و پوشاک نداشتم که هر روز بمن بگن حجابت

درست کن یا با پیرهن آستین کوتاه و کراوات و بافلان لباس بیرون نیا  !

اگه ماهی بودم احتیاج به روغن کوپنی نداشتم که هر روز به مغازه بغلی

التماس کنم : کی کوپن روغن اعلام می شه ؟ بعد هم ماهی های بیچاره رو

توی اون بچرزونم ! اوف به شما آدمها !

اگه ماهی بودم ، از خرج وبرج بیماری خودم و عیال واولادم و پول زیر میزی

پزشکان با انصاف ! و خرید داروهای کمیاب و گران قیمت ، فارغ بودم !

اگه ماهی بودم ، آزادانه توی انتخابات شرکت می کردم و هیچ وقت به

کوسه های خونخوار و دغل باز رای نمی دادم !

اگه ماهی بودم صدای صفیر تفنگها را نمی شنیدم ، ناله گرسنگان ، غریو

یاغیان ، فریاد ستم گران ، غرش توپ و تانک و رعد  و هواپیما را هرگز

نمی شنیدم !

اگه ماهی بودم ، نیازی به وام مسکن و بیمه درمانی و بیمه عمر و بیمه

شخص ثالث و بیمه بیکاری و مدارک کارشناسی و کارشناسی ارشد

ودکترا و پس انداز و و و و و و و  نداشتم !

اگه ماهی بودم ، شبها ، اضطراب و کابوس در من نمی جوشید و روزهای

بی رمقی رو در فضای غبار آلود سر نمی کردم !

اگه ماهی بودم ، غصه فروریختن دندانه های کاخ پاسارگاد و تخت جمشید

و از بین رفتن همه میراث های فرهنگی کشورم رو نمی خوردم !

اگه ماهی بودم ، کسی مرا به بند نمی گرفت ودر بند بمن واجبی نمیدادند

که بخورم وفاتحه (      ) زنجیره ای رو بخونم !

اگه ماهی بودم ، نیازی به پیدا کردن محلی جهت پارک ماشینم نبود و برای

تهیه قطعات خودرو و کارت بنزین ، پیش هرکس وناکس تا کمر خم نمیشدم !

اگه ماهی بودم ، احتیاج به عصا ، دندان مصنوعی ، چتر ، کلاه گیس ، عینک

، چادر و مقنعه و طلا و جواهر آلات و هزار کوفت و زهر مار ، نداشتم !

اگه ماهی بودم ، اجاره نشین نبودم و غصه مال الاجاره و پول آب و برق و

فاضلاب و گاز و تلفن و موبایل و قسط وام ازدواج و قسط خودرو قراضه ام

و قسط وام خود اشتغالی و سود بانک و و و و و و نمی خوردم !

اگه ماهی بودم احتیاج به وکیل و وزیر شدن و رئیس جمهور شدن و مدیر

اداره و شرکت  وخم و راست شدن و چاپلوسی و دغل بازی و ریش

گرو گذاشتن و قسم خوردن و دور زدن قانون نداشتم !

اگه ماهی بودم ، بیماری های سرطان و دیابت و آپاندیست و کچلی و

و کوری و آنفولونزای مرغی و خوکی و میمونی ! سراغم نمی آمد !

اگه ماهی بودم ، برای زائیدن یه بچه فسقلی ، گرفتار دکتر و درد زایمان

و سزارین و شیر خشک نمی شدم ودر عوض روزی هزاران تخم می ریختم

که هم چند تا ماهی ترگل و ورگل ازم پا می گرفت ! هم مابقی تخم ها ،

میدادم ماهی های دیگه بخورند و غصه نان شب ، نخورند !

اگه ماهی بودم ، توی همه سفره های عید نوروز با لباس سرخ و دم طلائی

، جایم بود ودر تنگ بلورها ، می رقصیدم و عشوه گری می کردم !

اگه ماهی بودم ، واسه دل مشغولی آدمها ، احتیاج به ساختن سالن

سینما ، تئاتر و دانسینگ و غیره نداشتم و برای خنداندن آنها دلقک نمی

شدم ، طنز نمی نوشتم ، جوک نمی گفتم و اس ام اس بی تربیتی نمیدادم ،

اگه ماهی بودم ، نیازی به وبلاک و بسایت و ایمیل و فیلتر شکن نداشتم

ودر تمام عرصه دریا و رودخانه با همنوعانم ، بدون فیلترینگ و حصار  و

محدودیت ارتباط عاطفی و تنگاتنگ داشتم !

اگه ماهی بودم ، عقایدم ،برام آزاد بود و از ترس تبعید و اعدام و اشتغال ،

جهت نان خوردن ، مجبور نبودم یه روزی ریش بگذارم ، یه روزی سبیل و یه

روزی پیشانیم رو بسوزونم که بگم از شدت عبادت اینجوری شده ، یه

روزی حجاب سفت و محکم و یه روزی رپ و شورتک ویه روزی از شدت

دلزدگی  از مذهب و مسلک ، به تن فروشی و خوشگذرانی افراط کنم !

اگه ماهی بودم ، محیطی برام درست نمی کردند که اول جوانی ، معتاد

بشم و بعد هم برای یه نخود تریاک و هروئین و حشیش و کراک و شیشه

وقرص روان گردان ، پاچه مالی هر کس وناکس کنم ، بعد هم گوشه

خیابونا ، بیافتم و لگد بخورم و همسرم ازم جدا بشه ، بچه هام آواره بشن

و بطرز نکبت باری تلف بشم

بالاخره اگه ماهی بودم ، و یه روزی توی دام آدمها ، گرفتار می شدم ،

قبل از اینکه با چاقوی تیز ، شکمم رو بشکافند ، با سرعت هوای کثیف و

مه آلود دنیای آدمها رو استنشاق می کردم تا بمیرم و داغ اعدام و مرگ

فجیع رو بر دلشون بگذارم !          کاش

 

 

 

 

 

             

در حسرت پروانه

    در حسرت پروانه                                                                                                                                                         

  پنج سال آزگاره که خیری از درد پا وکمر می ناله ، زمانی با زارخدر دست

هم می گرفتند و دشت وبیابون رو سیر میکردند . هیچ دکتری در شهر محرومشون

نبود که به آونجا مراجعه نکرده بودند ، ولی همه آونا با بی حوصلگی می گفتند :

این ضایعه از درد زایمانهای گذشته هست و باید وزن کم کنه . . . . . . . . . . !

بیچاره خیری چند سالی بود که رژیم غذائی می گرفت واغلب شبها از گرسنگی

خواب نمیرفت ، زارخدر هم خوشحال بود که هم خرجمون کمتر میشه و هم خیری

ترکه ای میشه و بهبودی می یابد ! روزی یکی از بستگان ، اونا رو راهنمائی کرد که

دکتر خوبی در شیراز پیدا شده و او جراح مغز واستخوان ومتخصص ستون فقرات

و دیسکه . لذا زار خدر پس از پرس وجو ، چند ماهی حقوق بازنشستگی خود رو

پس انداز کرد وبا خیری راهی شیراز ، شدند . پسر بزرگشون " مهندس " هم با

خانواده اونجا سکونت داشتند و بر اطمینان قلب زار خدر می افزود .

                                   لطفا" روی ادامه مطلب کلیک فرمائید

کاش . . . . . . .

                کاش . . . . . .

کاش در دشتهای سبز زندگی ، بجای بوته های وحشی کینه وعداوت ،

نرگس مهربانی و محبت می کاشتیم  .

کاش در نیزارهای آشفته حسادت ، ابر بغض های فرو خفته تبخیر می شد .

کاش والدین ، خوشه های خرمن مهر فرزندانشان را ، هر چند که قدر آنان

را ندانند ، در آوند نرم ساقه عشق ، پیوند می زدند .

کاش فرزندانمان ، در انحنای افق خسته زندگی ، قدر اختران بی آواز و

 راز آشنائی را می دانستند .

کاش باز کودک می شدیم وباز هم در سر چشمه های روشن روز ،  در

نسیم غروبی طلائی ، آهوان بی خیالی را رم می دادیم .

کاش هیولای برج وآپارتمان که شهر هامان را مثل قبرستان وادی السلام

عراق کرده ، از کوچه هامان ، کوچ می کرد . وهر وقت دلشوره داشتیم

همسایه ها را ، از پنجره شکفته خانه ، نظاره می کردیم .

کاش با دخترکان همسایه بدون ترس از یورش خفاشان وحشی ظلمت ،

با کلوخ های سخت تپه های خاکی ، عروسک مهربانی می ساختیم  .

کاش باز هم کفتر چاهی در رخوت کاریز محله ما ، در اسارت چاه می ماند

وبهمراه بچه ها ، رهایشان می کردیم تا ستمگران تاریخ را به سخره بگیریم .

کاش باز هم پروانه های رنگین بال را در لای دفتر انشاء نوازش می دادیم !

کاش باز هم از هجوم نامیمون ملخ های ویرانگر ، خنده های مستانه و

بی خیالی سر می دادیم .

کاش باز هم در غروب پائیزی ، بوی نان تنوری مادر بزرگ ، زمانیکه دل

کوچک ما از گرسنگی ( در هنگام افطاری ) ریسه می رفت ، و با آواز

زنگوله های گله گوسفندان ، از خلسه بیکاری وبیعاری ، رها می شدیم .

کاش شلاق بارانهای زمستانی همراه باد شبرو باز هم شیشه های اطاق

پدرم را در می نوردید و او فارغ از افسانه های زندگی سوز ، به رادیو اندریا

قدیمی خود چسبیده و آواز شادروان بنان گوش می داد .

کاش مردم وطنم برای رهائی از ورطه هلاک وهراس ، مقهور کاخ نشینان

شرق وغرب نمی شدند ، وغرور پاکانش ، دستمایه دولت مردان داخلی ،

و مزدوران خارجی  نمی شد .

کاش بجای نفت و زوزه مداوم ومهیب هیولای پالایشگاه وکارخانه ، باچوب

بید و بلوط و بادام ، باز هم آتشی مهیا می شد تا بهمراه مرغان رهگذر ،

نظاره گر رقص شعله های آن بودیم تا چشم طمع جهانخواران را کور می کردیم

کاش باز هم از خفایای شب ، بوی نرگس مست و صدای جیر جیرکها

وآواز بلم رانان ، دخمه ظلمت را می درید وشادمانه ، شب پره ها را میگرفتیم

کاش بجای خروش تهمت وافتراء ، از گلوی این نارفیقان مسند نشین ،

ترنم عشق ومحبت ، بگوش می رسید .

کاش بجای صفیر گلوله غارتگران که گلهای سرخ سرب را به قلب دختر

همسایه امان در افغانستان می کارد ، آواز رهائی مردان مزار شریف می آمد .

کاش در غلظت فضای خاطره ام ، باز هم قهقه دوستان وهمرهان  ،  در

ساحل تبدار خلیج ، پرده های سکوت را می درید .

کاش مرگی راحت و فارغ بال می آمد سراغم ومن خرامان و سبک پا ،

بدامنش می آرمیدم و پای رفتنم ( بخاطر آرزوهای پوچ ) سنگین نمیشد  .

کاش در امتداد خوشه های آفتاب ، غنچه دیدار برادرانم که سالهاست

در مغاک غربت عنوده اند ، شکفته می شد .

کاش در گنبد کبود خیالم ، آوازی آشنا از دو جوجه از لانه افتاده ام ، سکوت

شب را می شکست که ( باز هم دوستت داریم ) . گر چه در تنگنای

نا فرجام زندگی ودر رباط ازدهام مشکلات ، سالهاست گم شده ام .

کاش روز عید نوروزی دیگر ، بوی تاره نخل ، بوی کنار ، بوی نان شیرینی ،

بوی سیب ، بوی سبزه و رقص ماهی قرمز ، لباس نو ، کفش براق  و

نبض بهار . . . . . کاش این خزان می رفت و بهاری دیگر . . . . . . . . . . .

 

 

           

سوخت ، سوخت ، سوخت !

                      سوخت ، سوخت ، سوخت !

حاج میر علی دلش می لرزید ، پاکت زرد رنگی توی دستهای لرزانش گرفته بود و

میخواست برای اولین بار مرتکب یک جنایت شود ! می خواست رشوه دهد !   

                                                                                    

اخیرا" با قرض وقوله ، چند واحد آپارتمان برای بچه هایش جای خانه قدیمی خو د

 بنا کرده وحالاهم باتمام رسیده واز هفت خوان رستم گذشته .   

مجوز پایان کار گرفته ، پرونده قطور وسند موریانه خورده خود را به اداره ثبت املاک

آورده تا حکم تفکیکی بگیرد و سر انجام در محضری ، سند رسمی آپارتمانها را بنام

فرزندانش صادر شود . پس از ثبت اولیه در دفتر و پاراف رئیس ، باطاق کارشناسان

ونقشه برداران رفت وبا دستی لرزان پرونده را به یکی از کارشناسان تحویل داد .

هم اکنون بمدت چهل روز است که مرتب به این اطاق می آید ، تعظیم می کند و

آب دهانش قورت می دهد و بر می گردد و همسرش عصمت بانو هم با خنده  ---

تمسخرآمیزی از وی استقبال می کند  .  روزی متوجه شد که این مهندسین عزیز

از وقتی به دفتر می آیند ، با تلفن همراه خود ، با خانواده وآشنایان گپ می زنند

، چای می نوشند ومسخره و لودگی می کنند . لذا حاجی از کوره در رفت وبیکی

از کارشناسان گفت : مهندس جان کی کار ما تمام میشه ؟

مهندس با خونسردی گفت : حوصله کن ! بیا این شماره تلفن همراه من بگیر و

شب زنگ بزن  به منزل تا نتیجه رو  برات بگم  !

                             لطفا بقیه را در ادامه مطلب مطالعه فرمائید

مطلبی وناشعری

                             مطلبی و نا شعری !                   

                  ۱- مطلب اول : زنگ انشا ء  

معلم : موضوع انشاء امروز ما رنگ سبز است ، قلی بیا بخوان

قلی : سبز بر چند قسم است ، ولی آن سبزی که مورد نظر استاد است بشرح زیر میباشد :

مثلا" پدرم می گفت توی صندوق انتخابات کشورهای آزاد !!!! رای مث علف سبز

میشه ، بطوریکه دوشاخ روی سربابام سبز شده !

سبز یعنی وقتی تیم فوتبال ایران به همت مسئولین ، از جام جهانی باز می ماند ،

با دستبند سبز شش بازیکن ، شهرت جهانی می یابد .

سبز یعنی پشت سر هم فازهای یک و دو وسه و چهار و پنج و ده و سیزده و . . . .

پارس جنوبی کنگان ، سبز میشه و اخبار افتتاح آنها ، روزانه وماهانه وسالیانه

از صدا وسیمای خوشرنگ ایران پخش میشه !

سبز یعنی در نمکزار بوشهر ، نیروگاه اتمی ، مث قارچ سبز میشه و بعد از سی سال

   باز میوه نمیده ، تازه روس ها هم سالهاست که جهت گرفتن دلار آمریکائی دم

بانک مرکزی ، سبز میشن !

سبز یعنی اینکه خس وخاشاک زرد وخشک هم از ناراحتی سبز میشن ،

سبز یعنی توی تلویزیون آقا ضرغامی ، دادگاه اغتشاشگران مرتب سبز میشه ،!

سبز یعنی مکرر در مکرر ، فستوال ونمایشگاه و کنفرانس در کشور تحریم شده

سبز میشه !  سبز یعنی سبز شدن معتادهای بیشتر ، در کف خیابانها  !

بالاخره اگر تونستین بگین وقتی سبز با خون قاطی میشه ، چه میشه ؟

عین اله : اگه کف خیابون باشه « فریاد »  میشه !

صمد آغا : اگه کنار مسجد باشه  « فیلم » میشه !

زلف علی : اگه زیر باطوم باشه  « حماسه » میشه !

معلم : بسه . . . . بسه . . . .  بشین

   مطلب دوم :                « نا شعر »                         

   این یک شعر نیست 

خیالتان را راحت کنم 

نه روی سطر هایش تک تیر اندازها خوابیده اند 

نه اعترافی قرار است افشا شود . 

ونه در زندان تجاوزی خواهد بود 

ونه از زندان ، پیامی خواهد آمد 

نه دختری تیر میخورد در خیابان 

ونه نامزدش را می کنند زندان

ونه مادری در عزای پسرش ، پیراهنش چاک می زند

نه دختری بر قله آرزوهاش  ،برگ می زند دفتر خاطراتش

نه ، این یک شعر نیست 

خیالتان را راحت کنم 

 نه فریاد و شعاریست 

نه گازهای اشک آور و فلفل !

ونه باطومی وتوهینی

ونه بیت ها که پشت ماسک گزمه شب ، مثنوی می سازند !

ونه نقطه ها که روی سطر ها ومصرع ها ، اریب می بارند

وباز هم می گویم : این یک شعر نیست 

لاجرم پس چیست آن ؟ 

آن یک هویج است !

هویجی به ستبری همه تقلب ها ونیرنگها 

هویجی به وسعت همه بی عدالتی ها ونا همگونی ها 

وهدیه از خس وخاشاک خیابانها

به فرصت طلبان و خفاشان !

                       

 

 

آرزوهای خفته

         مقدمه  :  این داستان واقعی انسانی است که در آرزوهای گمشده خود ،  لحظه ها را   می   پیماید ! ! !       

باعجله لباس پوشید وگفت :  کامی من رفتم  ، امروز از اون روزهایه که من جهانی میشم  ! عکسم توی تلویزیونهای خارجی نشون میدن   . . . . . وکامی جواب داد : پدر جون اگه مث عطریانفر و ابطحی ترمزت ببره چی !  آخه از اونای که زیر بار نرفتن فیلم کدومشون نشون دادن ؟ خدارحم از کودکی دنبال ماجراجوئی و آرزوهای فرو خفته خود بود وهمیشه در انتظار حادثه ای غیر مترقبه بسر می برد ،  دیروز که به تهران آمد ، پسرش کامی که ساکن تهران است خبر خوشی به وی داد وگفت : پدر فردا حزب اله وطرفداران احمدی نژاد میخوان اطراف دفتر روزنامه اعتماد ملی که مال کروبیه اجتماع کنن ، وکروبی هم بطرفداران خودش اعلام کرده همه بیان ، معلومه چه خبر میشه !!!  خدارحم از سر شب تا صبح نقشه می کشید! چگونه خودم رو به محل تجمع برسونم و چکار کنم ؟ لباسش پوشید وعطری بخودش زد و حرکت کرد ودر بین راه از اقبال وشانس خود ، کیف میکرد وبشکن می زد . باخودش می گفت : اون دفعه که به تهرون اومدم جریان سخنرانی رفسنجانی توی نماز جمعه بود وماجرای یا حسین ، میرحسین ! حالا هم شلم شوربا شده وسگ صاحاب خودش نمی شناسه ! خیلی زود به محل روزنامه اعتماد ملی رسید . . . . . باز هم تنها چیزی که نظرش جلب کرد افراد گارد ضد اغتشاش با موتور سیکلت های غول آسا و مجهز به سپر وباتوم واسلحه های پرتاب گاز اشک آور وجلیقه های ضد گلوله . . . . . مردد ماند ! می خواست برگردد ولی با دیدن چند فیلمبردار ، پشیمان شد وبا خوذ گفت : شاید شلوغ پلوغ بشه وعکس ما هم توی بی بی سی یا ان بی سی و تلویزیون فارسی امریکا بیافته وزبیده و بچه ها ببینن وکیف کنن . . . .  طرفداران کروبی خیلی کم بودند ، اما از آن طرف هواداران احمدی نژاد وگروههای حزب اله که به ریش های متفاوتی مجهز بودند ، بیشتر بود . وهمه منتظر

                  « لطفا" بقیه را در ادامه مطلب مطالعه فرمائید »